De korte levensduur van een GM2 Kitten

Een kitten dat is getroffen door Gangliosidosis, zal het leven beginnen net als alle andere normale, gezonde kittens. Ze springen, rennen, spelen, ontdekken en knuffelen precies hetzelfde als hun broers en zussen die niet aangedaan zijn. Pas op de leeftijd van 6 tot 7 weken krijg je enig vermoeden dat er iets mis is. Het eerste teken is een licht schudden van het hoofd. Het is zo kort en gaat zo snel over dat je ervan overtuigd bent dat je het niet gezien hebt. Dan zie je het weer, maar je vertelt jezelf dat het normaal is. Het is niet ongewoon voor jonge kittens om een beetje te beven zo nu en dan. Immers, hun kleine systemen groeien nog steeds en moeten volgroeien, toch? Maar dan, in de komende paar dagen besef je dat de schokken die je ziet niet normaal zijn. Je moet de realiteit onder ogen zien. Je hebt een kitten dat getroffen is door GM2.

Kittens met GM2 hebben bevingen die worden aangeduid als "opzettelijke bevingen." Ze zijn van neurologische aard en treden meestal op als het kitten ergens actief mee bezig is, zoals hardlopen, spelen, eten of het gebruiken van de kattenbak. De ziekte is progressief en uiteindelijk fataal. Zoals elke moeder met een mindervalide kind, werd ik overdreven beschermend tegenover deze dierbare baby's. Ik ontdekte dat er dingen waren die hun leven gemakkelijker zouden kunnen maken. Ze konden niet goed genoeg coördineren om te springen, maar ze konden wel klimmen! Ik zou kussens opstapelen naast de bank en het bed, zodat zij konden komen waar ze wilden zijn.

Ze waren typische Europese Burmeesjes, zeer aanhankelijk en vaak op zoek naar broers en zussen of mijn warme schoot. Ik heb hun nagels niet geknipt. Scherpe klauwen hielpen hen zich vast te grijpen en hun evenwicht te behouden terwijl de bevingen sterker werden in de komende weken. Vloerbedekking en tapijten zijn ook zeer behulpzaam. Een GM2 kitten vindt het zeer moeilijk om zichzelf staande te houden op houten of stenen vloeren en, als de ziekte vordert, is het onmogelijk voor hen om te lopen op gladde oppervlakken.

In de komende weken zag ik dat bij de kittens de bevingen toenamen. De eenvoudigste dingen werden bemoeilijkt door die bevingen. Alleen in hun slaap konden ze ontsnappen aan de constante beweging die hen uitgeputte.

Getroffen kittens ontwikkelen een bepaalde manier van kijken. De veranderingen zijn heel subtiel, maar de blik is hetzelfde en zeer herkenbaar. Gelukkig lijken de kittens nooit pijn te hebben. Mijn belofte aan mijn kostbare baby's was dat ik hun leven zo aangenaam mogelijk zou maken voor zo lang als dat mogelijk was. 

Uiteindelijk werden de bevingen zo ernstig dat het kitten niet eens meer in de kattenbak kon klimmen. Ze schudden zo erg bij de voederbak dat ze niet kunnen eten. Ik hield elk kitten vast om te helpen het schudden onder controle te houden, zodat het kon eten. De kittens bereiken meestal deze fase op de leeftijd van 4 tot 5 maanden.

Het was in dit stadium ook, dat ik wist dat we het einde van onze tijd samen bereikt hadden. Ik had ze allemaal beloofd dat, als de tijd daar was, mijn stem, aanraking, geur en liefde de laatste dingen zouden zijn die ze voelden en waar ze zich bewust van waren. Die laatste reis naar de kliniek was altijd hartverscheurend. Dit waren kleine diertjes die in mijn leven kwamen en het zegenden met hun liefde, speelse capriolen, genegenheid en vertrouwen. Ze hebben nooit gevraagd om deze ziekte.

De ouders van de getroffen kittens zijn beiden drager van het dodelijke gen. En zij waren beiden gezond en normaal in elk opzicht. Het punt is dat je niet kunt zien wie de dragers zijn. Dit gen wordt doorgegeven zonder uiterlijke tekenen. Niet elke verparing tussen twee dragers zullen aangetaste kittens produceren, maar het kan en ze produceren wel meer dragers.

Met de ontwikkeling van het DNA-onderzoek door Dr. Henry Baker, zijn wij in staat om de dragers van de Burmese GM2 te identificeren. Door de status van je fokdieren te weten, kun je zowel voorkomen dat er getroffen kittens geboren worden en, wat belangrijker is, kun je langzaam alle dragers verwijderen uit je fokprogramma.

Zoals met alle genetische kwesties zullen er mensen zijn die twijfelen. Er zullen fokkers zijn die denken dat dit probleem alleen een bepaalde lijn betreft. Er zullen fokkers zijn die denken dat het testen niet nodig is. Een van de kleine parels van wijsheid, die Dr Baker doorgegeven heeft aan mij waren de woorden "nog niet." Ik zal die nu aan u doorgeven. Als je verhalen deelt met uw collega-fokkers, zoals we allemaal wel doen, en je praat over een gezondheidsprobleem, en je hoort jezelf zeggen: "Nou, ik heb dat probleem nog nooit gehad in mijn lijnen", voeg dan de woorden "nog niet” toe. Genetische kwesties zijn er nu eenmaal. Te denken dat ze er niet zijn of te denken dat ze je niet zullen beïnvloeden, is eenvoudig alles ontkennen. Er zijn problemen waar we niet eens van weten ... nog niet. Er zijn ziekten die we niet eens hebben gezien ... nog niet.

Door te blijven leren over deze zeer reële ziekte en door samen te werken, kunnen we GM2 uiteindelijk elimineren. Test je katten. Ken de GM2 status van je fokkers. Verzoek om testresultaten van nieuwe katten die je van plan bent om in je cattery op te nemen. Speel een actieve rol bij het opheffen van deze dodelijke ziekte van ons mooie ras.

Robin Bryan, RN

Chamsey European Burmese Cattery

Champaign, Illinois, USA